oaj

دستور داده شده كه هنگام عدم امكان غسل يا وضو با آب، با خاك تيمم كرده بر صورت و دستهايش بكشد، با اين كار يعنى ماليدن خاك به صورت و دستها كه از اعضاى رئيسه و اصلى بدن هستند در واقع انسان خود را در مقابل خدا به نوعى حقارت و ذلت مى‏كشاند در اين هنگام بايد توجه داشته باشى كه روح و قلبت را اگر نتوانستى با اخلاق حميده و اوصاف جميله از رذائل اخلاقى پاك كنى بايد او را خرد و حقير و با تازيانه ذلت و خوارى سيرابش كنى، باشد كه مولاى رحيم و آقاى كريمت به آن قلب شكسته نظرى كند و با پرتوى از نور درخشانش به او حيات بخشد، زيرا هم چنان كه در حديث آمده خدا تعالى را بايد در قلوب شكسته يافت.

پس اى خواننده عزيز از اين اشارات عبرت گير و پر بگشا و به اوجى ترقى كن كه تو را به خدا نزديك كند و گذشته‏هايت را جبران نمايد.

از حضرت على بن موسى رضا (عليه السلام) در دنباله روايت گذشته‏⁽⁷⁹⁾ در باب وضو:

در مورد جنابت دستور غسل داده‏اند ولى در مورد تخلى غسل لازم نيست زيرا جنابت از نفس انسان است و آن چيزى است كه از تمام بدن خارج مى‏شود، ولى تخلى اين طور نيست بلكه فقط غذايى است كه از يك طرف جذب بدن شده و از طرف ديگر دفع مى‏گردد.

در روايت ديگرى از آن حضرت چنين آمده:

علت اينكه خداوند تعالى به بندگانش تخفيف داده و براى بول و غائط دستور غسل نداده اين است كه آنها هميشگى هستند و بسيار اتفاق مى‏افتند و اگر قرار بود براى هر كدام غسلى شود موجب مشقت بود، به اضافه اينكه آن دو بدون شهوت خارج مى‏شوند و از اختيار انسان خارجند، ولى جنابت هميشه همراه با تلذذ نفس است.